Whis79

Over mij

Hier ben ik nooit echt goed in geweest. Wat zou ik over mezelf kunnen vertellen wat ook interessant is voor anderen om te lezen?

Laat ik beginnen met mijn naam...want ik heet natuurlijk geen Whis. Mijn naam is Marjorie en inmiddels ben ik al 30! Ik ben geboren in Leidschendam, opgegroeid in Rotterdam waar ik tot mijn 16e heb gewoond.
Bij mijn geboorte ben ik afgestaan door mijn moeder, waardoor ik in een pleeggezin terecht ben gekomen, en niet echt een fraai gezin. Alleen met de oudste dochter uit dat gezin heb ik nog steeds contact en verder heb ik nog een klein zusje van 8, zij is wel mijn biologische zus(je). Ook afgestaan door mijn moeder, ik heb haar leren kennen toen ze 2 was, en het is echt een schatje!

Net als Anouk ben ik van pleeggezin naar pleeggezin gegaan, crisisopvang hier, crisisopvang daar..waarna ik uiteindelijk in een gesloten internaat terecht kwam (was makkelijk voor mijn voogdes, die had geen omkijken naar mij tot ik 18 was en toen verviel de voogdij ook), en nee...ik was geen crimineel!!!!

Ik heb dus een behoorlijk turbulente jeugd gehad, maar ook daarna liep niet alles op rolletjes.
Toen ik 18 was heb ik mijn partner ontmoet, en eigenlijk ben ik hier in de Achterhoek blijven hangen. (Hoewel de drang om terug te gaan naar Rotterdam nog steeds heel erg groot is!)

Omdat ik altijd al gek was van muziek ben ik gitaar gaan spelen, heb ik een opleiding gedaan tot geluidstechnicus en een opleiding voor televisiemaker. Helaas heb ik beide opleidingen niet af kunnen maken omdat ik in de tussentijd ziek werd.

Ik werkte bij een lokale radiozender, waar ik het ontzettend naar mijn zin had.
Echt een vaste taak had ik niet, ik deed het geluid tijdens programma's....programma's inspreken, alle technische dingen...vanalles dus. Het was een zeer leuke tijd en ik maakte iedere dag echt lange dagen.

Maar ik werd ziek, dat is nu 9 jaar geleden, en na 1,5 jaar werd de diagnose chronische clusterhoofdpijn vast gesteld. Wel nadat ik in die 1,5 jaar bijna iedere week wel naar de dokter ging, of het ziekenhuis. Omdat ik toen nog geen medicijnen had die werkten werd ik soms helemaal gek van de pijn. Nu nog weleens, als mijn medicijnen niet werken.

Clusterhoofdpijn is geen hoofdpijn waar je even een paracetamolletje voor neemt, en zonder medicijnen is de hoofdpijn ook 24 uur per dag aanwezig.
Daardoor moest ik helaas stoppen met mijn werk en sindsdien heb ik ook niet meer gewerkt.
Ik ben al blij als ik bijvoorbeeld met de stofzuiger door het huis kan.
Ook met muziek doe ik bijna niks meer...en daar baal ik best wel van.

Toch probeer ik iedere dag het beste uit mezelf te halen, maar het legt je leven behoorlijk stil. Niet alleen dat van jou, ook van je omgeving.
Hobbies heb ik dus niet echt meer...ik kijk van dag tot dag hoe het gaat.

Dat is een beetje mijn verhaal (er valt nog veel meer te vertellen, maar daar word niemand blij van!).

Ik vind het jammer dat ik niet kan vertellen dat ik bijvoorbeeld een hele leuke baan heb, of over mijn hobbies...maar ik geef de hoop niet op dat het op een dag over is, of dat ze iets gevonden hebben wat preventief werkt bij (chornische) clusterhoofdpijn.

That's my story...it ain't so pretty...I know...but I stay positive! :D