ANOUK NAAST AHOY OOK IN SPORTPALEIS (BE)!!

Livenation heeft aangekondigd dat aanstaande zaterdag naast Ahoy (Rotterdam) tevens een concert van Anouk in het Sportpaleis (Antwerpen) in de voorverkoop zal gaan! Kijk voor meer info op: http://nl.livenation.be/event/6867/anouk-tickets.

Rockchick Anouk dolenthousiast over nieuwe plaat én nieuwe liefje
‘IEDEREEN MAG HET WETEN: DOX HOORT BIJ MIJ’

Bron: http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=2N2FC804

Anouk zit er ontspannen bij als we haar ontmoeten in een Brussels hotel. Grijze jeans, los bloesje, groen-roze kousjes, stoffen schoentjes. Onopgemaakt, maar stralender dan ooit. Anouk is gelukkig. Met haar nieuwe plaat, maar vooral met haar nieuwe lief. En dat mag iedereen horen.

Nochtans was het leven van Anouk, nu al twaalf jaar dé rockchick van de Lage Landen, niet altijd rozengeur en maneschijn. In de eerste jaren van haar muziekcarrière was het vooral donker in haar hoofd. Hele dagen zat ze te piekeren. Als ze de muziek niet meer zou hebben, had ze er al lang een einde aan gemaakt. ‘Op een gegeven moment was dát zelfs niet meer goed genoeg’, zegt ze nu. ‘Maar toen kreeg ik kinderen, en mijn ogen gingen open. Ik ging anders naar het leven kijken. Mijn kinderen zijn mijn redding geweest.’

Anouk leefde acht jaar samen met Remon Stotijn, zanger van rapformatie Postman en de vader van haar drie kids Benjahmin Kingsley (7), Elijah Jeremiah (6) en dochter Phoenix Ray (4). Een dik jaar geleden maakten Stotijn en Anouk bekend dat ze uit elkaar zijn. ‘Dat mijn huwelijk gestrand was, heeft best geholpen voor deze plaat. De woorden kropen net iets vlotter uit mijn pen.’ (glimlacht)

Veel artiesten maken bij een liefdesbreuk zo’n typische breuk-haat-plaat. Dat is bij jou niet het geval.

Anouk: ‘Nee, dat wil ik ook helemaal niet. Ik heb helemaal geen haat gevoeld. Verdriet wel… maar haat, nee. Tuurlijk had ik wel momenten waarop ik best boos was en ik het net iets anders had kunnen opschrijven. Maar ik heb goed nagedacht over hoe ik dit naar buiten zou brengen. Mijn kinderen zullen mijn muziek later horen, ze kunnen de teksten lezen. Het is gewoon niet nodig ook, het was een hele mooie relatie.’

Op de albumhoes sta je er behoorlijk afgetuigd op. Heb je daar zelf voor gekozen?

‘Ja, de fotograaf kwam af met het idee van een bebloed gezicht. Dat vond ik wel tof. Als je tegenwoordig nog wil verkopen, moet je cover opvallen. Dus wou ik een beetje choqueren. Zodat in de winkel je blik erop valt en je denkt: hmm, toch even checken.’

De hoes van de eerste single ‘Three days in a row’ is dan weer een sfeervol, leuk beeld van jou en je nieuwe vriendje op de achterbank van een auto.

‘Zo cute, hè! Het was echt een toevalstreffer. We zaten in de auto op weg naar Pinkpop, en de fotograaf was mee om een soort tourdocumentaire te maken. Ik vond dit zo’n mooie foto dat het voor mij de hoes moest worden.’

Die man is dus jouw nieuwe lief?

‘Ja. Ziet er goed uit, hè. (lacht) Ik sleur hem een beetje overal mee naartoe.’

Hij heet Unorthodox. Noem jij hem zo?

‘Nee, Dox. (giechelt) Nee, het is niet: Hallo! Goeiemorgen Unorthodox! Zo gaat het niet.’ (schaterlacht)

Je vriendje speelde mee in de videoclip van ‘Michel’, negen jaar geleden intussen.

‘Bijna tien jaar zelfs. Ik weet nog dat ik tijdens een optreden backstage kwam. Er stond een jongen tegen de muur die naar me stond te knipogen. Nou die is wel heel brutaal, dacht ik toen. Maar hij was supercute, en deed me ook erg denken aan mijn eerste vriendje, Michel dus. Die moet gewoon in de clip, dacht ik. Zo gezegd zo gedaan. We hadden een hele leuke dag tijdens de clipshoot. Ook erna hadden we het nog een paar dagen heel fijn, maar daarna hebben we elkaar nooit meer gezien. Elkaar nooit meer gesproken.’

Hoe ben je hem weer tegen het lijf gelopen?

‘Ik was een paar maanden weer vrijgezel toen ik weer aan hem moest denken. Ik had zijn nummer achterhaald en heb hem dan een berichtje gestuurd. Ik weet niet wat je aan het doen bent of waar je zit, maar mocht je het zien zitten om iets leuks te gaan doen, hier is mijn nummer. Toen heeft het nog even geduurd, maar een paar maanden later belde hij me en hebben we afgesproken. Vanaf dat moment was het gewoon…’

Koekenbak.

‘Ja, juist! (lacht) Het was gelijk aan. Vreemd, alsof die negen jaar ertussen er gewoon niet geweest zijn. Heel weird.’

Heeft hij kinderen?

‘Ja, twee. Eentje van negen en een meisje van anderhalf. De mijne zijn zeven, vijf – bijna zes – en een meisje van vier. Het is een drukke boel, maar wel hartstikke leuk.’

In bepaalde nummers richt je je pijlen op de maatschappij die geobsedeerd is door uiterlijk. Is uiterlijk dan niet belangrijk voor jou?

‘Jawel. Ik ben best ijdel, maar er is een verschil tussen er leuk willen uitzien en eruit willen zien als miljoenen anderen. Het is scary dat mensen niet meer blij zijn met zichzelf. Waarom wil iedereen zo extreem jong blijven? Come on, you had your time! Je hebt je tijd toch gehad. Het is niet erg dat dingen veranderen.’

Enkele jaren geleden zei je dat je op je vijftigste niet meer ‘Nobody’s wife’ zou staan zingen.

‘Ja, nog zestien jaar. (lacht) Maar ik weet niet of ik dan nog zal spelen. Ik wil sowieso niet zoals Madonna opkomen in een apenpak met een minipofbroekje, een lolly en twee staartjes. Dat is op je vijftigste gewoon te zielig voor woorden, vind ik. Madonna ziet eruit als een freak. Ik heb zoiets van: girl, koop een eiland. Ga er met je familie zitten, geniet van je geld en van de tijd die je nog rest. Je weet niet hoelang je nog hebt, want zo’n leven eist ook zijn tol.’

Je hebt een nieuwe tattoo op je hand. ‘Dox’ staat erop, de naam van je vriend. Nogal een verbintenis.

‘Ja, iedereen zegt natuurlijk: wat ben jij impulsief. Dat is misschien wel zo. Ik heb hem net voor Pinkpop laten zetten, eind mei. En ja, ik vond het mooi en ik wilde laten zien: Dox hoort bij mij. En hopelijk blijft dat zo. En anders is er nog altijd laser.’ (lacht)

Anouks nieuwe album ‘For bitter or worse’ ligt nu in de winkel. Op 23 november plant Anouk een concert in het Antwerpse Sportpaleis. De ticketverkoop start morgen op www.proximusgoformusic.be.